Aerumnarum plenus

Lyrics for Aerumnarum plenus

Czemu mi smutno i czemu najsmutniej? Mamże ci śpiewać ja – czy świat i czas? Oh! Bo mi widnym strój tej wielkiej lutni W którą wplątany duch każdego z nas I wiem, że każda radość tu ma drugę Poniżej siebie, przeciw-radą łzę I wiem, że każdy byt ma swego sługę I wiem, że nieraz, błogosławiąc, klnę Czemu mi smutno? Bo nierad bym smucić Ani przed sobą kłamstwa rzucać cień By skryć, jak czego nie można odrzucić By uczcić, czego wyciąć trudno w pień Więc to mi smutno, aż do kości smutno I to, że nie wiem, czy ten ludzi stek Ma już tak zostać komedią okrutną I spać, i nucić, śpiąc, "(To taki wiek!) To taki wiek!" I spać, i nucić, śpiąc, "(To taki wiek!) To taki wiek!" I spać, i nucić, śpiąc, "(To taki wiek!) To taki wiek!" Więc to mi smutno, i tak coraz gorzej Aż od-człowiecza się i pierś, i byt I nie wiem, czy już w akord się ułoży I nie wiem, czy już kiedy będę syty I nie wiem czy już będę mógł nie wiedzieć Że coraz żywot mniej uczczony tu Że coraz łatwiej przychodzi powiedzieć Ze snu się budząc, "Wroćmyż znów do snu"